dokarmianie zwierzyny leśnej

Dzięki wieloletnim badaniom stwierdzono, że zwierzęta roślinożerne w strefie klimatu umierkowanego są przystosowane do braku pożywienia w okresie zimy. Latem i jesienią gromadzą zapasy tłuszczu jako zapasy energii za zimę. Ponadto ograniczają swoją aktywność pozostając w zacisznych ostojach, a w okresach wyjątkowo niekorzystnych pozostają w legowiskach, wszystko to ma na celu ograniczenia wydatków energetycznych związanych z ogrzaniem ciała.

Podawana przez ludzi karma zimą ma bardziej szkodliwy niż pożyteczny wpływ na organizm zwierzęcia:

  • koncentracja zwierząt w jednym miejscu sprzyja rozprzestrzenianiu chorób zakaźnych i pasożytniczych,
  • w ślad za dokarmianymi roślinożercami, koncentrującymi się wokół miejsc dokarmiania, podążają drapieżniki,
  • dokarmianie zwierzyny leśnej jest przyczyną powstawania szkód w miejscach dokarmiania (uprawy leśne i rolne),
  • zwierzęta chorują z powodu braku ruchu (narażone są na przeziębienia ponieważ zalegają w pobliżu karmowisk na śniegu lub zamarzniętej glebie), zamrożone ziemniaki, buraki, marchew powodują choroby układu pokarmowego,
  • wykładane siano przy ujemnej temperaturze naraża zwierzynę na dolegliwości wywołane odwodnieniem spowodowanym suchą karmą – jelenie i sarny nie potrafią pobierać śniegu w celu zaspokojenia pragnienia.